Logo brielschecourant.nl


Foto: Martin van Gurp

Joop Driessen een super vrijwilliger

Tekst en foto: Martin van Gurp

Joop Driessen is deze week 'de held van de week'. Daar is een goeie reden voor. Deze Hellevoeter is een schoolvoorbeeld van een inwoner die zich met hart en ziel inzet voor de maatschappij in het algemeen en voor bepaalde groepen mensen in het bijzonder.

Waar stond je wiegje?

Ik ben in 1949 geboren in Batavia. Dat is de hoofdstad van Indonesië, het tegenwoordige Djakarta. Mijn vader was KNIL-militair en heeft in de jaren dat hij daar woonde mijn moeder leren kennen. In 1950 zijn mijn vader en moeder en hun twee zonen het land uitgezet en kwamen wij met een paar volgepropte tassen als ons enig bezit in Nederland.

Jullie kwamen in Hellevoetsluis terecht?

Neen hoor. Wij hadden toen echt helemaal niks en zijn gaan inwonen bij familie in Rotterdam Overschie. Daar hebben we een tijd moeten bivakkeren om later een eigen plekje te bemachtigen.

Jij woont al lang in Hellevoetsluis?

Ik heb gewoond in Rotterdam Meeuwenplaat. Daarna negen jaren in Vlaardingen. Heb in die tijd mijn vrouw leren kennen en via Rotterdam Schiebroek ben ik in 1973 in Hellevoetsluis beland. Die verhuizingen hadden voornamelijk te maken met mijn werk.

Ben je trots op Hellevoetsluis?

Hellevoetsluis is een heerlijke gemeente. Hier wordt door het jaar heen van alles georganiseerd. Denk maar aan bijvoorbeeld de Vestingdagen. Hellevoetsluis heeft alles om er prettig te wonen en met nog geen vijftien minuten fietsen, ben je midden in de natuur.

Wat kan er beter in Hellevoetsluis?

Wat een vraag is dat. Ik zit nu al even te verzinnen, maar ik zou het echt niet weten.

Waar kennen de mensen je van?

In zit hier in mijn wooncomplex in de activiteitencommissie. Ik doe verder nog van alles. Zo verzorg ik het muzikale gedeelte rond het aanschuifkoor en ben ik een actieve vrijwilliger in het verpleegtehuis 'de Grootenhoek'.

Je bent dus veel op pad?

Elke week ben ik, los van mijn andere vrijwilligerswerk, zo'n twintig uren in 'de Grootenhoek'. En ik kan en wil dat doen, omdat ik elke keer weer een welgemeende glimlach terugkrijg van een dementerende Portugese vrouw. Altijd gaat ze lachen, zodra ik 'Fado muziek' voor haar heb opgezet. Die dankbaarheid, bij haar en eigenlijk wel bij alle bewoners van het verpleegtehuis, is groot en het werk is zo verschrikkelijk hard nodig.

'De Grootenhoek' gaat je aan je hart?

Ik heb voor mijn vrouw tot aan haar overlijden in 'de Grootenhoek' veel kunnen doen in de vorm van mantelzorg. Na haar overlijden heb ik mijn werk daar voortgezet en uitgebreid. Het grote probleem is, dat er in de loop van de tijd zo veel op het verzorgend personeel is bezuinigd, dat het personeel dat nu nog over is, onder een veel te grote druk haar werk moet doen. Dat is gekkenwerk. De zorg die tegenwoordig nodig is, is ook nog eens veel intensiever geworden.

Reageer als eerste
Meer berichten

Shopbox