Logo brielschecourant.nl


Portret van Zuid-Amerika ‘Retraite voor Ezels’

In Colombia gaan ezels met pensioen. Bolivia loopt de revolutie mis en in Brazilië vliegt de voetbal als een raket. Lokale schrijfster Eleonora Paauwe, afkomstig uit Rockanje en werkzaam in Brielle, tekende het allemaal op in haar nieuwste reisboek ‘Een Retraite voor Ezels,’ verkrijgbaar in de lokale boekhandel of via Amazon.

Waarom Zuid-Amerika?

Na de middelbare school in Hellevoetsluis besloot ik een rondreis te maken door Zuid-Amerika. Al in de eerste maand nam ik een belangrijk besluit. Ik liep ’s ochtends door de zonnepoort het Peruaanse ruinencomplex Machu Picchu binnen en zag groene, hier en daar met nevel besluierde bergtoppen. In de verte hoorde ik de stilte en besloot ter plekke van Zuid-Amerika mijn leven te maken. Een jaar later ging ik naar de universiteit in Leiden waar ik afstudeerde op de geschreven pers in de eerste jaren van de Cubaanse revolutie.

Veel Cuba Libres gedronken?

Tijdens die eerste reis, toen ik nog achttien was, heb ik regelmatig de zon zien opkomen, ja. In de bergen rondom Cuzco, de navel van het Incarijk, maar ook op het strand van Copacabana in Brazilië. Toch was het niet altijd 'fiesta'. Ik heb ook best wel dingen meegemaakt die ik nu anders zou aanpakken. Zo ben ik als tiener in Colombia zomaar in een vage taxi gestapt de bergen in waar ik verwelkomd werd door twee gasten met geweren op hun rug.

De tweede reis, vijftien jaar na de eerste Zuid-Amerikaanse ervaring, was meer doordacht. Mijn vriend, reisgenoot A. in het boek, is veel meer van de voorbereiding dan ik. Hij denkt eerst goed na voordat hij ergens aan begint. Ik ben impulsiever.

Dus tijdens de tweede reis was er minder feest?

Zo zou je het kunnen zeggen. Ik was natuurlijk ook vijftien jaar ouder en bezig met heel andere vragen dan welke salsa ik nu weer eens voorgeschoteld zou krijgen. Ik vroeg me af of het niet tijd was een meer teruggetrokken leven te leiden. Iets rustiger te worden. Daarnaast wist ik door mijn studie en persoonlijke interesse veel meer over het continent. Ik sprak ook Spaans, terwijl ik tijdens de eerste reis amper een maaltijd kon bestellen. De tweede keer ga ik dus meer de diepte in en schotel de lezer geen salsa voor, maar een hoofdmaaltijd met zelfs nog een toetje.

En, hoe loopt het af?

Het boek eindigt helaas met corruptie. Dat was er rond de millenniumwisseling, toen ik de eerste keer rondreisde, en dat was er nog steeds bij mijn tweede grote reis vijftien jaar later. Er verandert een hoop ten goede in Zuid-Amerika, maar dit blijft een puntje van 'dolor', van grote pijn.

Reageer als eerste